หลังจากรู้จักบล็อกนี้มา แปปเดียวก็สามปีแล้วน๊าา

 รู้สึกว่ามันเปนช่วงเวลาแปปเดียวจริงๆ

 กลับมานั่งอ่านบล็อกเก่า ๆ แล้วก็นึกถึงช่วงเวลาตอนนั้น

แล้วก็มารู้สึกว่าตอนนั้น ตัวเองเป็นเด็กมากๆ ที่ไม่รู้จักคุณค่าของเวลาเอาซะเลย

เป็นเด็กที่ชอบอ่านการ์ตูน 

ง่วงก็นอน

หิวก็กิน

ใช้ชีวิตที่สนุกไปวันๆ

กลับจากเรียนพิเสดก็นอน ไม่อ่านหนังสือต่อ

จะสอบยังนั่งเล่นอินเตอร์เนท  ไม่กลัวว่าจะสอบตกหรือเปล่า

 

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว

ปิดเทอม

เรียนพิเสดทุกวัน แปดโมงเช้าถึงหกโมงครึ่ง

เปิดเทอม

เช้าไปเรียนหนังสือ แปดโมงถึงสี่โมงครึ่ง

เย็นเรียนพิเศษ ห้าโมงครึ่งถึงสองทุ่มครึ่ง

วันเสาร์ เรียนพิเศษ แปดโมงถึงสี่โมงเย็น

 

ปีสุดท้ายแล้ว  ทำอะไรดี

คงต้อง..อ่านหนังสือหนักขึ้น

คงต้อง..ตั้งใจให้มากกว่าเดิม

คงต้อง..งดอ่านการ์ตูนซักพัก

คงต้อง..นึกถึงอนาคตข้างหน้าเยอะๆ

คงต้อง..เครียดมาก แน่เรย

 

ขนาดแค่ตอนนี้เพิ่งจะขึ้นมอหกแต่ก็รู้สึกว่า

เวลาที่เราต้องใช้นั้น ไม่พอซะแล้ววว

 

หายหน้าไปซักพักนะคะ

 

สักวันจะเปนอย่างฝันใฝ่

_________________จะทำให้ได้